ถึงเพื่อนไดอารี่ที่น่ารัก

จบแล้ว ในที่สุด ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมาก็มาถึงที่สิ้นสุดซักที เมื่อวานนี้

ตื่นเต้นจังเลย ต้องเตรียมตัวตั้งแต่ ห้าโมง ฉีด body spray แล้วก็ใส่กระโปรง

น้อง กว่าจะยืมมาได้ก็ต้องเสียตั้ง 50cent แถมมันจะให้เรามาแขวนกลับที่มัน

อีก ยังไงก็ตาม เจสันโทรมาจะมารับ เพราะว่าไม่มีเพื่อนไปด้วยละซิ โธ่เอ่ย เรา

แม่งเป็นsecond choiceจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะเป็นตัวเลือก เพราะเราไม่

ได้สวยเท่าคนสวยคนนั้น เรามันน่าเกลียด ไหนเมื่อคนสวยกลับประเทศไปแล้ว

เจสันก็เลยโทรมาง้อเราก็ไม่อยากจะมีเรื่องเพราะเค้าก็อุตสาห์ให้เราไป prom

กับเค้า ตั้งแต่ไปซื้อเสื้อ outlet ที่ Ozarks ก็ใส่แม่งวันนี้เลย ใส่ไปแล้วมันเห็น

ชั้นในเลยอ่ะ แต่แม่บอกว่าไม่เป็นไรหรอก ดูเป็นผู้ใหญ่ดี แม่บอกว่ายุ้ยโตเป็น

สวยแล้ว หิหิ เจสันมารับ เราก็รีบเดินไปเลย ทำหน้าแบบไม่ได้แฮปปี้ แต่เขินอ่ะ

ไม่เคยแต่งแบบนี้ให้เค้าเห็นมาก่อน ขึ้นรถไปเค้าก็มองมาเฉยๆ เมื่อเราไม่ได้

เปลี่ยนไป ไอ้เหี้ยเอ่ย กูอุตสาห์แต่งซะสวย มึงไม่เคยชมกูเลยว่ะ แม่ง เวร

กรรม!! แต่เข้าไปได้ กระโปรงมันดันเปิดเห็นขาตรงแยก เห็นซับในเลย 555+

แม่งเราเฉิ่มจริงๆเจสันก็เห็นแต่มันก็ไม่ได้ว่าอะไร เราไม่เคยโกนขนหน้าแข้ง

เลยแถมคิดว่าจะใส่ถุงน่องนะ แต่ว่าร้อนอ่ะเลยไม่ใส่ มันก็คงเห็นขนที่ขาเรา

ด้วย เฉิ่มจริงๆ ใยยุ้ย แต่มันก็บอกว่า "You smell good" ขอบคุณครับ กูไม่สวย

แต่อย่างน้อยกูกลิ่นดีขับไปก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ แต่เราก็ทำเป็นว่าเราไม่ค่อย

อยากคุยด้วย เวลามันพูดอะไรตลกๆ เราก็เฉยๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก ทำว่าเบื่อ

มัน ไม่ชมแต่ก็ยังเสแสร้งว่ายังดีกันอยู่ แต่เราทั้งสองคนก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม

อีกแล้วต่างคนก็ต่างเกลียดซึ่งกันและกัน เรายอมรับว่าเราโง่ ยอมที่จะห้อยต่ง

เต้งไปไม่เคยคิดว่าเราจะกลายเป็นตัวเลือกที่สองเกลียดตัวเองที่ง่ายใจ เค้าก็

ไม่หล่อ เราก็ไม่เคยจะชอบอยู่แล้ว แต่เป็นเพราะว่าเค้าห่วงใยเรา ค่อยเป็น

กำลังใจ ตั้งแต่คนสวยมา เราก็เป็นแค่ รองเท้าที่ไม่มีความประทับใจอีกต่อไป

แล้ว จะไปสู้รองเท้าใหม่ได้ยังไง ที่ทั้งใหม่ ทั้งสวย และก็ทันสมัยอีกด้วย ไปถึง

ก็ต่อแถว เราก็ไปที่ช่องผู้หญิง แล้วอาจารย์ก็ติด collar แล้วก็ให้เราใส่ grown

มันเป็นสีเขียว และก็มีปลอกคอสีขาว เราใส่สร้อยคอของเพื่อนที่แสนดีของเรา

ด้วย เสียดายที่เราไม่ได้ลาเค้า ใส่เสร็จก็เดินไปที่เจสัน ระหว่างเดินไปก็เจอมิ

คาย ที่ไม่เคยได้พูดหรือทำความรู้จักเลย เราก็รู้ว่าเค้าชอบเราตั้งแต่เราอยู่เกรด

9แล้ว ตั้งแต่ตอนเราเข้าแถวซื้ออาหาร เค้าก็มองเราไม่ไปไหนเลย หลังจากนั้น

เค้าก็จะมายืนรอที่ๆเราจะมาตอนเช้า เค้าก็จะมองเราตลอดเวลา เค้าเป็นคน

หล่อ แล้วก็ดูเป็นคนที่เงียบๆเหมือนเราเลย ไม่ค่อยเข้าสังคม เสียดายที่เราไม่

เคยได้มีโอกาสได้คุยกัน เพราะว่าเราขืนทุกครั้งที่อยู่ใกล้เค้า เลยทำให้เค้าคิด

ว่าเราหยิ่ง วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้เห็นเค้าเดินผ่านเค้าไปต่อหน้าต่อ

ตาแล้วก็หาที่นั่งของฉัน นั่งแล้วก็คุยกับเจสันไปเรื่อยๆ ก็อย่างเคย พูดไปไร้

ความรู้สึก เลซี่ก็มาพอดีเลยได้คุยกัน เราก็ดีใจมากขึ้น คุยกันไปคุยกันมา

อาจารย์ก็บอกให้ทุกคนนั่งที่นั่ง เรามองไปก็รู้ว่าตัวเองไม่รู้จักใครสักคนที่เป็น

senior เลย เรารู้สึกแย่ที่เราไม่มีเพื่อน เราเป็นคนขี้ระแหวงที่จะเชื่อใจคน โดย

เฉพาะพวกเมกัน อาจารย์พูดจบเราก็จัดแจงเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ที่ๆเราจะได้

รับประกาศเข้าไปก็มีเสียงเชียร์เสียงดังเลย เราตื่นเต้นมากเพราะว่ามีคนเทปไว้

เราก็มองกล้องตอนที่เข้ามาด้วยสั่นไปหมดเลยเดินซะเร็วใกล้คนข้างหน้ามาก

ไป หาที่นั่งเสร็จก็นั่ง เรามองไปเห็นครอบครัวของเราโบกมือให้เรารู้ว่า อยู่ตรง

นี้ อาจารย์ก็เริ่มพูดเปิดพิธี จากนั้นก็มีคนร้องเพลง แล้วก็มีคนสามคนที่ถูกคัด

เลือกให้พูดเกี่ยวกับปีนี้ เราว่ามันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อที่สุดในงาน ร้องเพลงอีก แล้ว

ก็มอบรางวัลให้กับคนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดใน high school เราเริ่มเบื่อ

ที่เราไม่เคยได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในนั้น เพราะฉันมันอะไรรู้ไหม ขี้เกลียด ไอ้ตัวมี

ขน จากนั้นก็ให้พวก honer ยืนเพื่อให้คนได้รู้จัก เรานั่งอยู่ที่เดิมเพราะว่าเราไม่

ได้เรียน honer's classes เบื่อจัง เมื่อไรจะได้รับไอ้ประกาศสักที่ว่ะ จากนั้นก็ถึง

เวลารับซักที แถวแต่ละแถวก็ถยอยกันขึ้นไปกันที่ละแถว ถึงมิคาย ใบ้หน้าเค้า

สวยงามจังเลย สะอาดผมสีดำยาว น่ารักมากเลยเวลายิ้ม นี้คือครั้งสุดท้ายที่เรา

จะได้เห็นเค้าจากนั้นก็เจสัน ปรากฎว่ามีคนตบมือให้น้อยนิด เราเริ่มกลัวว่าเรา

จะไม่มีคนตบมือให้นอกจากครอบครัวของเราซึ่งนั่งออกไปไกลจากเวที เมื่อถึง

เวลาเลซี่ ครอบครัวเลซี่ก็ร้องกรีดกราดเลย แถมมีที่บีบแตร่ด้วยอ่ะ น่ารักจัง

จากนั้นก็ถึงคิวเรา เราเป็นคนสุดท้ายของแถวของเรา ไปอยู่หางแถว รู้สึกอาย

ยังไงก็ไม่รู้ อาจารย์ก็แขวนเหรียญที่คอ เรียน Rock Bridge Graduation 2005

อาจารย์ไม่ได้กอดเพราะฉันไม่รู้จักแก ขึ้นไปก็เอาบัตรให้คนอ่าน ไม่น่าเชื่อที่

เราได้ยินคือเสียงตรบมือทุกทิศเลย เราก็คิดว่าจะมีแค่ครอบครัวเราจุดเดียวเท่า

นั้น แต่ใครกันละจะมาตรบมือให้เรา แถมร้องกรีดกราดให้เราด้วย เสร็จก็จบมือ

เป็นว่าเล่นเลย แล้วก็พูด ขอบคุณค่ะ กับทุกๆอาจารย์ ถ่ายรูปแบบเร็วซึ่งเรา

ก้เผลอหลับตาตอนช่างถ่าย ซวยจริงๆ จากนั้นก็กลับมาที่แถว น้องก็เทปเรา

จากกล้องวิดีโอเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยชัดเลย ตอนที่อาจารย์เรียกชื่อ น้อง

ตะโกนโดดไปโดดมาจนภาพเขยือน เห็นแต่ขาเราเดินจับมือกับคนที่ให้ประกาศ

เห็นแล้วตลกดีอ่ะ แล้วในที่สุดโอกาสที่ฉันรอมานาน นานมากก็มาถึง หลังจาก

ที่เสียงตรบมือ เสียงโว้ยวายให้กับคนสุดท้ายที่ได้รับประกาศ อาจารย์ก็บอกว่า

ขอแสดงความยินดีกับผู้ที่จบทั้งหลาย โปรดกรุณาเปลี่ยนพู่ไปที่ข้างขวา เราก็

เปลี่ยน อาจารย์ก็บอกว่า ยินดีด้วยตอนนี้พวกเธอได้จบอย่างบริบูรณ์แล้ว เท่า

นั้นละ เราดึงพู่ออก แล้วก็โยนหมวกขึ้นไป ลูกโป่งหล่นลงมา เสียงผู้คนเชียร์กัน

เป็นยกใหญ่เลย เราดีใจมาก เราทำสำเร็จแล้ว อเมกาประเทศที่เราไม่เคยคิดจะ

มา เราจบแล้ว เย้ๆ จากนั้นก็เดินกลับไป หยิบหมวกเราออกจากพื้น เดินไปก็ได้

เจอหัวหน้าที่เราเล่นธงด้วยกัน เค้าก็แสดงความยินดีให้เรา เราก็แสดงความ

ยินดีให้กับเค้า เค้าก้ถามว่าจะไปเรียนต่อที่ไหน เราก็บอกว่า เราจะกลับไทยปี

หน้า เพราะปีนี้คงเรียนไม่ทันแล้ว แล้วเราก็เดินจากเข้าไป เพราะเราคิดว่าทำไม

ถึงมาคุยกับเราละ ทำไมตอนเรายังอยู่ต่อหน้าเค้าหลายๆหน เค้าดันไม่มาคุย

ด้วยเลย เราก็รู้ว่ามันเป็นความผิดของเรา เพราะว่า เรามันไม่เข้าสังคมเอง จาก

นั้นเราก็ไปลาเลซี่ จากนั้นเราก็ไปหาครอบครัวของเรา ถ่ายรูป พ่อภูมิใจมาก

และไม่อยากให้เรารู้สึกแย่ เลยใส่สูต ผูกเนตไท แต่ว่าพ่อโกนหัวเราดูตลกไป

หน่อย หิหิ ถ่ายรูปกันเป็นยกใหญ่เลย แล้วก็ได้ถ่ายกับท๊อดด้วย ปรากฎว่ามี

เพื่อนจาก ESL มาด้วยคนหนึ่ง เค้าเป็นคนหนึ่งที่ส่งเสียงเชียร์เรา แล้วเราก็รู้มา

อีกว่าอาจารย์เรา Mrs. McFarland ก็มาเชียร์ให้เราด้วย มีอาจารย์สองศิลปะ

อาจารย์ที่สอน Graphic Design เราก็มา เพราะว่าลูกของแกก็จบปีเดียวกับเรา

เหมือนกัน เราดีใจที่ยังมีคนเห็นว่าเรามีตัวตนอยู่ เราก็กลับบ้านไปฉลองไอติม

ได้เจอกับแม่ของหัวหน้าเล่นธงด้วย เค้าก็มาแสดงความยินดีให้กับเรา เราก็พูด

ถึงว่ามีหลายคนเชียร์ให้ยุ้ยด้วย แม่ก็บอกว่าแม่ไม่รู้ซิเพราะว่า แม่ก็เชียร์เต็มที่

จนพอคนกล่าวชื่ออ่านชื่อคนอื่นแล้วแม่ก็ยังกรึดกราดอยู่ พ่อบอกว่าตอนนั้นพ่อ

บอกให้แม่หยุดร้องได้แล้ว แม่ก็ไม่หยุดและหันมาว่าพ่อว่า จะให้หยุดได้ไง นี้

มันลูกฉันนะ!!

Senior All Night Party ไม่ได้หนุกอย่างที่คิดไว้เลย นัดเลซี่ไว้ ตี 1 เลซี่ก็ยัง

ไม่มาเราก็เลยยืนเล่นเกมอยู่คนเดียว ขนาดที่ต่อเล่นเกมส์เราก็ได้เจอคนที่เรา

ชอบตอนเกรด9 ด้วย แต่ว่าเค้าไม่ได้มากับแฟน สงสัยแฟนยังไม่ใช่ senior มั่ง

เห็นเค้าเดินกลับไปกลับมาต่อหน้าเรา คุยมือถือกับใครก็ไม่รู้ เราก็เฉยๆรอแถว

ไปเรื่อยๆ เกมนี้เป็นเกมที่ให้เข้าไปอยู่ในตู้แล้วก็จะมีเงินลอยขึ้นมาวิ่งวนตัวเรา

ต้องขว้าให้ได้เยอะ มีเงินจริงด้วย แต่ใบหนึ่งก็แค่เหรียญเดียวเอง ครั้งแรกเราก็

ได้ หนึ่งหมื่นแบงค์เงินปลอมแล้ว กับอีก 2 เหรียญเงินจริง ได้รู้จักกับผู้หญิงคน

หนึ่งเลยชวนกันเป็นเพื่อนกัน เพราว่าเราไม่มีเพื่อน ส่วนผู้หญิงคนนี้บอกว่า

เพื่อนของเค้าลับกันไปหมดแล้วด้วย เลซี่มาพอดีก็ชวนมาเล่นด้วยกัน แต่ตอน

หลัง เรากับเลซี่จะไปเล่นอย่างอื่นบ้าง ผู้หญิงเค้ากลับไม่มาด้วยเพราะว่าเค้า

บอกว่าเกมอันนี้ดีที่สุด เพราะหาเงินไปเร็วที่สุด เรากับเลซี่เลยไปดูที่ร้านขาย

ของว่าจะซื้ออะไรได้บ้าง เราเข้าไปก็เห็นว่าโหมีของเยอะแยะเลยและแต่ละ

อย่างเราก็ซื้อได้ทั้งนั้น จนในที่สุดก็มีถึงโต๊ะที่มีของราคาแพง เราเห็นกล้อง

ดิจิตอล แคมเมร่า อยู่8 อัน ราคา ห้าหมื่นเหรียญ ของเงินปลอมอ่ะนะ เราเลย

นั่งนับตังค์ ปรากฎว่าเรามีแค่ สี่หมื่นกว่าๆเอง เลยออกมาตัดสินใจจะเก็บตังค์

ซื้อกล้องให้ได้ โดยที่จะไม่เสียตังค์ซื้ออย่างอื่นเลย ออกมาได้ก็กลับเข้าไปเล่น

เกมเดิม แต่แถวมันยาวเกินไป เลยตัดใจไปเล่นอย่างอื่นก่อน ไปถ่ายรูปโดยที่มี

รูปโมเดลกระดาษแข็งทั้งชายและหญิง ให้คนได้ไปถ่ายโพสไว้ แล้วเวลาปริ้น

ออกมามันก็จะดูเหมือนว่าได้ถ่ายกับโมเดลนั้นจริงๆ เรากับเลซี่ก็ไม่ได้ถ่ายกะ

โมเดลกระดาษ แค่ถ่ายกันสองคนโดยมีฉากสีเขียวข้างหลัง ถ่ายเสร็จคนถ่ายก็

เลือกแบล็ดกราวให้ แล้วก็ปริ้นออกมาสองอัน เราชอบมันมาก เพราะว่าเราทั้ง

สองคนถ่ายออกมาไม่น่าเกลียดอย่างที่คิดไว้ แต่ก็โอเคทีเดียว จากนั้นเราก็ไป

ให้คนวาดรูปล้อเลียนวาดให้ ต่อแถวก็ค่อนข้างนานเหมือนกัน เราเลยให้เลซี่รอ

ไปก่อนเพราะว่าเราอยากจะไปดูอะไรอย่างอื่น ไปที่ Flamingo cafe ด้วย ในนั้น

มีอาหาร มีทั้งข้าว ไก่ กับหลายๆอย่าง แล้วก็ขนม ฝรั่งก็มานั่งกินกันเกลือน

ขนาดตอนนั้นมัน ตี3 แล้วนะ ยังจะกินกันอีก เรากะจะหยิบคุ๊กกี้มาให้เลซี่แล้ว

แต่ว่าเอาออกไปนอกร้านไม่ได้เลย เลยไม่ได้หยิบอะไรมาเลย ก็กลับไปรอที่

เดิม รอไปก็เห็นว่าคนที่เราชอบเดินกลับไปกลับมาทางนี้อีกแล้ว สงสารเค้า

เหมือนกัน กลายเป็นมาคนเดียว เพราะว่าเพื่อนที่เค้ามาด้วยอีกคนก็มีแฟน

เหมือนกัน ซึ่งเค้าก็คงไม่อยากไปเล่นด้วยกันเวลาที่เพื่อนเอาแฟนตัวเองมาด้วย

สงสารเค้าเหมือนกัน เลซี่เล่าให้ฟังว่าเค้าเปลี่ยนแปลงไปเยอะ บอกชื่อเลยดี

กว่า เค้าชื่อว่า Won ตอนที่เลซี่เห็นเค้าใหม่ๆ เค้าเป็นคนที่น่ารักมากๆ อ้วนไป

หน่อย แล้วก็เตี้ยอีกด้วย แต่เค้าก็เป็นคนที่นิสัยดี พอมาตอนี้เค้าเปลี่ยนไป เค้า

สูงขึ้นแล้วก็หล่อมากๆด้วยอ่ะ มีไว้เคราที่ข้างนิดๆ เค้าเป็นผู้ใหญ่มาก ตอนเรา

เจอเค้าเราชอบที่เค้าดูเป็นเด็กๆมากว่า เพราะว่าเค้าดูเป็นคนชอบยิ้ม ตื่นเต้น

ตลอดเวลา พอมาตอนนี้เค้าเปลี่ยนไป เป็นคนเงียบครึม ไม่พูดไม่จา ว้านอก

เรื่องแล้วอ่ะ ถึงจุดนี้เวลาก็ผ่านไปเร็วมากๆ แถวของเกมส์เงินปั้นก็ยังมีคนเยอะ

มากขึ้น พอถึงคิวเราได้วาดบ้าง ก็รู้สึกขืนหน่อยเพราะตอนวาดคนวาดรูปล้อ

เลียนมองมาเพราะว่า เค้าต้องจับจุดโครงหน้าของเรา ตอนแรกเราก็คิดว่าเค้า

เป็นใบ้ซะอีกนะเพราะ เค้ามีแต่ส่งภาษามือเป็นอย่างเดียว แต่วาดออกมาเสร็จ

ไม่มีอะไรเหมือนเราเลยอ่ะ เลซี่ก็ไม่เหมือน สงสัยวาดเยอะไปมั่ง คนวาดเริ่ม

ขี้เกลียจแล้วละ วาดเสร็จปรากฎว่ามีรูปที่วาดแค่แผ่นเดียว เราเลยให้เลซี่เก็บไว้

เพราะว่าเราบอกว่าเราจำหน้าเลซี่ได้อยู่แล้วละไม่มีปันหาหรอก จากนั้นก็ไป

tacto แต่ไม่ต้องกลัวเจ็บเพราะว่ามันเป็นแค่ฉีดสีเท่านั้นเอง เราเลือกรูปม้าน้ำ

แล้วฉีดที่แขน เลซี่เลือกรูปหัวใจแล้วก็แถมมีสึชมพูด้วย ของเราสีดำอย่างเดียว

เสร็จก็ไปยืนรอที่เกมส์เดิม เลซี่บอกว่าไม่เคยเล่น poker blackjack Texas

hold them เราเลยไม่ได้ไปเล่นกัน ไปรอแต่เกมส์ซึ่งตอนนี้ก็คนเยอะเหมือนเดิม

ด้วย แถวร้านขายของเริ่มเยอะขึ้นและเยอะขึ้น เรากลัวมากว่าเราจะไม่ได้มีสิทธิ์

ได้ซื้อกล้องกลับมา พอถึงคิดวเราเข้าไปปรากฎว่าจับเงินได้ไม่พอ เลยไปเล่น

บิ้งโกแทน ขนาดที่เดินไปก็เห็นหลายคนเลย หยิบข้าวของที่ซื้อออกมา อย่าง

เช่น ทีวี โต๊ะ เก้าอี้ เทนต์ โคมไฟ ไมโครเวฟ แล็ปทอป ดิสท๊อป วิทยุ เกมส์

เครื่องสำอาง รวมทั้งกล้องดิจิตอล แคมที่เราอยากได้ ซึ่งทั้งหมดนี้จ่ายด้วยเงิน

ปลอมทั้งนั้น แบบว่าได้มาฟรีๆว่างั้นละ แถวต่อคิวร้านขายของก็โครตยาวแสน

ยาวเหลือเกิน เรากับเลซี่เลยไปเล่นบิ้งโกแทน ตอนหลังบิ้งโกก็แจกเพราะว่าคน

ไม่ค่อยจะมาเล่นเท่าไร ไปต่อคิวรอซื้อของทั้งนั้นละ ที่เวทีด้านหลังก็มีดีเจเปิด

เพลงเล่นอยู่ ถึงเวลาก็จะจัดฉลากชื่อ senior 4 คนในแต่ละครั้ง ให้มารับเงิน

100 เหรียญกันคนละใบ แล้วก็เล่นเพลงอีก แล้วก็จับอีก ปันหาก็คือ เราก็อยาก

รู้ว่าเค้าเรียกชื่อเรารึป่าว ในเวลาเดียวกันก็ต้องฟังคนเป่าประกาศหมายเลขบิ

งโก ด้วยเลยทำให้สับสน ครั้งแรกเลซี่ได้บิ้งโกละ ได้ตั้ง ห้าพันเลย เลซี่บอกว่า

ให้เราเพราะว่าเราจะไว้ซื้อกล้อง แต่เราบอกว่าให้เลซี่เก็บไว้ดีกว่าเพราะเลซี่คง

อยากได้โคมไฟราคาแพงนั้นอยู่ ไม่นานนักเราก็ได้บิ้งโกเหมือนกัน ที่นี้ได้ตั้ง

หนึ่งหมื่น กลับมาที่โต๊ะก็ได้เจอกับเจมส์ที่อยู่ Hickman เพื่อน Won นั้นละ เค้า

บอกว่าเค้าจำเราได้ เรียกชื่อเรา เราก็จำเค้าได้เหมือนกัน เราก็ถามว่าได้อะไร

มาบ้าง เค้าก็ได้เกมส์ตึก เครื่องเล่นซีดี แล้วก็อะไรอีกอย่างก็ไม่รู้จำไม่ได้ จาก

นั้นเรากับเลซี่เล่นไม่ได้นานก็ไปต่อแถวซื้อของ เรากลัวมากๆเลยว่ากล้องมัน

ต้องถูกคนซื้อไปแล้ว ตี4พอดีต่อแถวไปเรื่อย คิดว่าเสร็จแน่เลย แล้วการโปรย

ตังปลอมก็เกิดขึ้น บ้างคนมันไม่อยากกลับไปต่อแถวอีกครั้งมันเลย แจกเงินเป็น

ว่าเรา ทั้งโปรย แล้วก็มีคนวิ่งไปเก็บกัน ทำยังกับว่าเงินจริงๆแนะ เราก็ได้รับ

ตังค์มา 2 พัน จากคนหนึ่งเหมือนกัน มันขี้เกลียจใช้ตังค์ เข้าไปในร้านได้โปรด

ว่าของหายไปหมดเลย เลยแต่สิ่งที่ไม่ค่อยมีค่าเท่าไร กล้องดิจิตอลหายไปหมด

แล้ว ไม่มีอีกแล้ว ปวดท้องเลย ไม่น่าเชื่อว่าเราทำไม่สำเร็จ เสียใจมากๆ ในเมื่อ

เราก็มีสิทธิ์เท่าๆกันกับคนอื่นแต่เรากลับไม่ได้ กลายเป็นเงินมีเยอะมากไปที่จะ

ซื้อของ เราก็ไม่รู้ละ ขว้าเท่าที่ได้ คนแย่งกันเต็มไปหมด เพราะของมันจะหมด

แล้ว เราเลือก Package pedicure ที่สงวนความงามของเล็บเท้า แล้วก็กระเป๋า

เล็กที่ครี่ออกมาเป็นกระเป๋าใบใหญ่ และก็กระเป๋าใส่ข้าวสีน้ำเงิน และก็ gift

card สำหรับตัดผมฟรี เสร็จ ก็ออกมาหาเลซี่ แป๊ปเดียวอาจารย์ก็ประกาศว่า

ทุกอย่างแจกฟรี เลยเข้าไปใหม่ คนวิ่งกันไปเต็ม ยัดเหยีดมาก เราก็เห็นว่า

won ก็มาซื้อเหมือนกันแหะ เราได้เสื้อตัวใหญ่ เรารู้ว่าเราใส่ไม่ได้ แต่ก็โอเคไม่

เป็นไรหรอก หยิบมาเลย จากนั้นก็เป็นเวลา ตี 5 พอดี เราก็โทรให้พ่อมารับ

เดินจะออกจากที่นี้แล้วก็ไปขอถุงมาใส่ won ก็มองเรา แต่เราไม่ได้มองเค้า

กลับ รู้สึกผิดจัง อย่างน้อยเราเองก็น่าจะทักเค้า แล้วนั้นก็คือหนสุดท้ายที่เราได้

เห็นเค้า ออกมาก็มารอกับเลซี่ เราสัญญากับเลซี่ว่าเราจะอีเมล์ไปหา และเราจะ

ไม่ทิ้งกัน ไม่ลืมกัน เราก็กอดก่อนลา แล้วเราก็โบกมือ บายๆ มีคนหนึ่งข้นชุดที่

ตั้งโต๊ะ พร้อมเก้าอี้ออกมา เห็นแล้วอิจฉามากเลยอ่ะ แต่ยังไงก็ตามเราก็มีความ

สุขที่ได้มา เราพอใจ เพราะถึงแม้ว่าเราอยากจะให้มัน สนุกกว่านี้ แต่นี้ก็คือสิ่งที่

เราต้องการจดจำ คิดถึงตอนนั้นพ่อก็มารับพอดีเราก็ขึ้นรถไป เราก็เล่าให้พ่อฟัง

ว่ามีอะไรบ้าง แล้วเราได้ทำอะไรบ้าง จากนั้นก็แล้วมองไปที่ Hearn' s center

เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไปตลอดการ

ขอบคุนนะ

แก้มยุ้ย